59

روى گردانى از دنيا

زيان‌كارترين افراد كسانى هستند كه تمام همّ و غم خود را صرف دنيا مى‌كنند و به دنبال جمع‌آورى متاع بى‌ارزش و زوال‌پذير آن سر از پا نمى‌شناسند، اگر كسى به دنيا دل‌بسته شود و خود را اسير آن كند، نه تنها از آن بهره‌مند نمى‌شود، بلكه همواره از آن بى‌نصيب خواهد ماند. اسيران دنيا هر لحظه حرص و طمع بيشترى مى‌يابند و چنان غرق دنياطلبى مى‌شوند كه سلامت و آسايش خود را از دست مى‌دهند و چه‌بسا پيش از رسيدن به آرزوهاى دراز خود، چشم از جهان فرومى‌بندند.

چنان‌كه اهل سنت از على عليه السلام روايت كرده‌اند كه فرمود:

رُبَّ آمِلٍ حٰائب. ¹

چه بسيار آرزومندانى كه نوميد شدند.

حال آنكه تجربه نشان داده است اگر دنيا را رها كنند، دنيا به سويشان رو خواهد كرد. به تعبير ديگر، دنيا مانند سايه است كه هر قدر به دنبال آن باشيم، هرگز به آن نمى‌رسيم، ولى اگر پشت به آن كنيم، خود به دنبال ما خواهد آمد. حضرت على عليه السلام مى‌فرمايد:

مَنْ اعْرَضَ عَنِ الدُّنيٰا اتَتْهُ. ²

هر كس از دنيا روى برگرداند، دنيا به سراغش مى‌آيد.

خداترسى

انسان تنها با ترس از خدا و دورى گزيدن از بدى‌ها مى‌تواند محيط امن و آرامى براى خود به وجود آورد. كسى كه خداترس است و خداوند