53
رَضِىَ بِالذُّلِّ مَنْ كَشَفَ ضُرَّهُ. 1
تن به خوارى داده است كسى كه مشكلات خود را آشكار كرده است.
بىنيازى
عزّتمدارى و بىنيازى در قاموس بندگان شاكر الهى جايگاهى بس ارزشمند دارد. اين رادمردان ممكن است در تنگناى فقر و نادارى قرار بگيرند، ولى هميشه تلاش مىكنند در برابر ديگران اظهار بىنيازى كنند، بهگونهاى كه حتى بسيارى از نزديكان هم متوجه وضع نامطلوب اقتصادىشان نمىشوند. اينان به اصطلاح، صورتشان را با سيلى سرخ نگه مىدارند و به سبب همت والايشان هميشه خدا و خلق را شاكرند. در مقابل، گروهى هم با وجود امكانات بسيار، چنان از نادارى دم مىزنند كه گويااز سرزمين قحطىزدگان برگشتهاند. آنانهمانند تشنگانى هستند كه هر چهاز آب شور مىخورند، سيراب نمىشوند. حضرت على عليه السلام مىفرمايد:
اِظْهٰارُ الْغِنىٰ مِنَ الشُّكْرِ. 2
اظهار بىنيازى، نوعى شكر است.
در كلامى ديگر كه اهل سنت نقل كردهاند، سبب رفتار گروه دوم را چنين بيان مىدارد:
اِظْهٰارُ الْفَاقَةِ مِنْ خُمُولِ الْهِمَّةِ. 3
اظهار فقر و نيازمندى به جهت از ياد بردن همت است.