116 مَنْ عَرَفَ النّٰاسَ لَمْ يَعْتَمِدْ عَلَيْهِمْ. ¹

هر كس مردم را بشناسد، به آنها تكيه نمى‌كند.

حضرت در جايى ديگر مى‌فرمايد:

اَوَّلُ الإخلاصِ الْيأسُ مِمّا فِى ايْدِى النَّاسِ.

آغاز اخلاص، نااميد بودن از چيزى است كه در دست مردم است.

در سخنى ديگر بنا به نقل شيعه و اهل سنت مى‌فرمايد:

حُسْنُ الْيَاْسِ خَيْرٌ لَكَ مِنَ الْطَّلَبِ الى النّٰاسِ. ²

نااميدى نيكو برايت از تقاضا از مردم نيكوتر است. ³

فريادرسى

عده‌اى در زندگى دنيا پرتوشه و بهره‌مندند كه بايسته است به شكرانه اين توان‌مندى، از ناتوانان دست‌گيرى كنند. مسلمان هيچ‌گاه نمى‌تواند در برابر مشكلات ناداران و بيچارگان، بى‌اعتنا باشد. او نمى‌تواند به شادخوارى بپردازد و غم و گرفتارى برادران مؤمنش را درد خويش نشمارد و به فريادرسى همت نگمارد.

هيچ شب و روزى بر جهان نمى‌گذرد مگر آنكه ناله و فرياد هزاران دردمند دل‌شكسته زير اين آسمان كبود مى‌پيچد و با زبان بى‌زبانى، فرياد يارى‌رسانى سر مى‌دهند، ولى آيا تاكنون به هيچ يك از كمك‌خواهان دردمند پاسخ داده‌ايم؟ اگر توان لازم را داشته و خداى ناكرده پاسخ