115برايش از مبارزه در ميدان جنگ نيز مشكلتر است. در اين حال، برخى افراد از مرز انصاف پا را فراتر نمىنهند. بنابراين، اگر با شخصى كوچكتر از خودتان بحث مىكنيد و در ميانه كار متوجه مىشويد حق با اوست، چنانچه اين شهامت را داشتيد كه حق را به جانب او بدهيد، خشنود باشيد كه از انصاف بهرهاى داريد و راه عدالت را مىپيماييد. امام على عليه السلام در توصيه به اين صفت نيكو در ذيل آيه شريف: «إِنَّ اللّٰهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الْإِحْسٰانِ؛ خداوند به عدل و انصاف سفارش فرموده است.» 1 بنابر نقل شيعه و اهلسنت مىفرمايد: «اَلْعَدْلُ الْإِنْصٰافُ وَ الْإِحْسٰانُ التَّفَضُّلُ؛ عدل، انصاف است و احسان، بخشش». 2
اميد به مردم
ذات مقدس الهى، تنها تكيهگاه پايدار، مقتدر و پشتيبان انسان است.
شايسته نيست آدمى در زندگى به انسانهاى مانند خود تكيه كند؛ چه اينكه آنها نيز مانند او تكيهگاهشان خداوند است. بنابراين، انسانهاى عاقل و باايمان، توكلشان به خداوند است و هرگز در زندگى به مردم تكيه و اعتماد نمىكنند. آنان اميدشان در مرتبه اول به خداست و در قدم بعدى، نيروى خود را به كار مىگيرند. آنان به جاى اينكه همواره در انتظار كمك ديگران باشند، به پشتيبانى خداوند دلگرم هستند. آيا بهتر نيست به جاى اميد بيهوده به ديگران داشتن، با توكل به خداوند، به همت و تلاش خود تكيه كنيم؟ توكل به خداوند و اميد نبستن به مردم و تكيه نكردن بر آنان پايه اخلاص است. حضرت على عليه السلام مىفرمايد: