93جلسۀ قرائت قرآن ايرانيان ديدنى است. شبها طبقۀ دوّم مسجدالحرام، رو به روى ناودان طلا حافظان و قاريان قرآن كه از ايران آمدهاند، به تلاوت، تواشيح و همخوانى مىپردازند. اين برنامه چندين سال است كه جارى است. نداى قرآن در مهبط وحى، آن هم از سوى حافظانِ قرآن از ايران، ايرانى كه در تبليغات دشمن، مجوس خطاب مىشود، غير ايرانىها را هم جذب مىكند. هر چند شرطه مىكوشد تا هر تجمّعى را مانع شود، ولى در مقابل قرآنخوانى، اندكى خلع سلاح مىشود. براى خيليها باور كردنى نيست كه اين لحن زيبا و قرائت دلنشين، متعلّق به ايرانيان باشد! خدا را شكر كه به بركت خدمت و خلوص امام راحل «ره» و جمهورى اسلامى، اين موج مقدس و نورانى قرآن سراسر ميهن ما را فراگرفته است و قاريان ايرانى در مسابقات جهانى همواره رتبه مىآورند و سبب آبروى شيعه و ايران مىشوند.
يك جوان مصرى كنارم نشسته بود و مكرّر شانههايش لرزيد و اشك در چشمانش حلقه زد. در پايان جلسه هم كه همۀ آن حلقۀ جمعيّت، رو به كعبه دعا خواندند (اللّهمّ نوّر قلوبنا بالقرآن ...) همچنان مىگريست. قرآنخوانىِ قرّاء جوان ايرانى در كنار كعبه، تأكيد بر وفادارى به پيام و پيمان الهى است كه امّت ما با اين كتاب آسمانى دارند. چشمه در چشمه است و ميثاق در ميثاق!
فردا شب، باز ديدم كه همان جوان در جمع قاريان ايران نشسته، قرآنى هم گشوده و گوش مىدهد. پس از پايان جلسه پيش