91رسيدند.
سر عاشقان باز بر دار شد
1
و هرگز پيام امام راحل «قدّس سرّه» كه در فرداى جمعۀ خونين مكّه، با صلابتى آميخته به مظلوميّت صادر شد، از يادم نمىرود كه:
«... خونى كه از دل اقيانوس بزرگ ملّت ما بر سرزمين حجاز جارى شده است، زمزم هدايتى براى تشنگان سياست اسلام ناب گرديده است كه ملّتها و نسلهاى آينده از آن سيراب، و ستمكاران در آن غرق و هلاك مىشوند. و ما همۀ اين جنايتها را به حساب آمريكا گذاشتهايم و به يارى خدا و در موقع مناسب، به حساب آنان خواهيم رسيد و انتقام فرزندان ابراهيم را از نمرودها و شياطين و قارونها خواهيم گرفت ...» 2آن چهارصد قربانى، كه در مناى عشق و مسلخ توحيد، هديه به آستان دوست شدند، بهاى برائت از شيطانِ بزرگ و شركهاى مجسّم اين عصر بود، تا شعار «مرگ بر آمريكا» را از مأذنۀ بلند برائت سر دهند و در محرابِ بىنيازى از شرق و غرب، قامتِ استقلال بندند.
آنان در زمزم خلوص، غسل زيارت كردند و در عرفاتِ عرفان به