113ناراضى بودند.

به مردم مصر بيش از همه ظلم و ستم مى‌شد. امّا سرانجام صبر آنها لبريز شد و در ماه شَوّال سال سى و پنج هجرى به سوى مدينه آمدند. آنها خانه عثمان را محاصره كردند و اجازه ندادند كه او براى خواندن نماز جماعت به مسجد بيايد.

حضرت على عليه السلام براى دفاع از عثمان، امام حسن و امام حسين عليهما السلام را به خانۀ عثمان فرستاد و به آنها دستور داد كه نگذارند آسيبى به عثمان برسد. محاصره بيش از دو هفته طول كشيد و در تمام اين مدّت، امام حسن و امام حسين عليهما السلام و گروه ديگرى از اهل مدينه از عثمان دفاع مى‌كردند.

جالب اين است كه خود بنى‌اُميّه كه طراح اصلى اين ماجرا بودند، مى‌خواستند كه با از ميان برداشتن عثمان به اهداف جديد خود برسند.

روز هجدهم ذى الحجّه مروان منشى و مشاور عثمان، به او گفت از كسانى كه براى دفاع او آمده‌اند بخواهد تا خانۀ او را ترك كنند. عثمان هم كه به مروان اطمينان داشت و خيال مى‌كرد خطر برطرف شده است، از همۀ آنهايى كه براى دفاع از آنها آمده بودند خواست تا به خانه‌هاى خود بروند.

او به همه رو كرد و چنين گفت: «من همۀ شما را سوگند مى‌دهم تا خانۀ مرا ترك كنيد و به خانه‌هاى خود برويد». امام حسن عليه السلام فرمود: «چرا مردم را از دفاع كردن از خود منع مى‌كنى؟» عثمان در جواب ايشان گفت: «تو را قسم مى‌دهم كه به خانۀ خود بروى. من نمى‌خواهم در خانه‌ام خون‌ريزى شود». ¹ آخرين افرادى كه خانۀ عثمان را ترك كردند امام حسن و امام حسين عليهما السلام بودند. ²حضرت على عليه السلام چون متوجّه بازگشت امام حسن عليه السلام شد، به او دستور داد تا به خانۀ عثمان باز گردد. امام حسن عليه السلام به خانه عثمان بازگشت. امّا بار ديگر عثمان او را قسم داد كه خانۀ او را ترك كند. ³شب هنگام، نيروهايى كه از مصر آمده بودند از فرصت استفاده كردند و حلقۀ محاصره را تنگ‌تر كردند. محاصره آن‌قدر طول كشيد كه ديگر آبى در خانۀ عثمان پيدا نمى‌شد. ⁴عثمان و خانوادۀ او به شدت تشنه بودند، امّا شورشيان، اجازه نمى‌دادند كسى براى عثمان