110 فَإِنْ أَحْسَنْتَ فِيمَا وَلَّاكَ اللَّهُ مِنْ ذَلِكَ وَ قُمْتَ بِهِ لَهُمْ مَقَامَ الْخَازِنِ الشَّفِيقِ النَّاصِحِ لِمَوْلَاهُ فِي عَبِيدِهِ الصَّابِرِ الْمُحْتَسِبِ الَّذِي إِذَا رَأَى ذَا حَاجَةٍ أَخْرَجَ لَهُ مِنَ الْأَمْوَالِ الَّتِي فِي يَدَيْهِ [كُنْتَ] رَاشِداً. ¹

اگر نيكو سرپرستى كردى و به مثابۀ خزانه‌دارى مهربان و خيرخواه بودى كه هرگاه نيازمندى را ديد از اموالى كه در خزانه دارد به او مى‌داد، هر آينه موجب رشد ديگران خواهى بود (علم در دست عالم، همچون گنج در دست اوست كه با برخورد به نيازمند آنچه را نياز دارد به او مى‌دهد.)

3- امام صادق(ع) فرمود:

لاتَكَلَّمْ بِمَا لَا يَعْنِيكَ وَ دَعْ كَثِيراً مِنَ الْكَلَامِ فِيمَا يَعْنِيكَ حَتَّى تَجِدَ لَهُ مَوْضِعاً فَرُبَّ مُتَكَلِّمٍ تَكَلَّمَ بِالْحَقِّ بِمَا يَعْنِيهِ فِي غَيْرِ مَوْضِعِهِ فَتَعِب. ²

به آنچه فايده‌اى ندارد سخن مگو و بسيارى از سخنان مفيد را تا موضع و محلى بر آن نيافته‌اى بر زبان مياور، چه بسيار كسانى كه سخن حق و مفيد را در غير موضع خود گفته‌اند و به خاطر آن به رنج و سختى افتاده‌اند.

4- رسول خدا(ص) فرمود:

آفَةُ الْعِلْمِ الِنّسيانُ وَ اضاعَتُهُ انْ تُحَدِّثَ بِهِ غَيرَ اهلِهِ. ³

آفت علم فراموشى است و ضايع كردنش به اين كه براى غير اهلش گفته شود.