109

روايات

1- پيامبر اكرم(ص) فرمود:

ٍيَا عَلِيُّ ثَمَانِيَةٌ إِنْ أُهِينُوا فَلا يَلُومُوا إِلَّا أَنْفُسَهُمْ الذَّاهِبُ إِلَى مَائِدَةٍ لَمْ يُدْعَ إِلَيْهَا وَ الْمُتَأَمِّرُ عَلَى رَبِّ الْبَيْتِ وَ طَالِبُ الْخَيْرِ مِنْ أَعْدَائِهِ وَ طَالِبُ الْفَضْلِ مِنَ اللِّئَامِ وَ الدَّاخِلُ بَيْنَ اثْنَيْنِ فِي سِرٍّ لَمْ يُدْخِلاهُ فِيهِ وَ الْمُسْتَخِفُّ بِالسُّلْطَانِ وَ الْجَالِسُ فِي مَجْلِسٍ لَيْسَ لَهُ بِأَهْلٍ وَ الْمُقْبِلُ بِالْحَدِيثِ عَلَى مَنْ لا يَسْمَعُ مِنْهُ. ¹

اى على هشت گروه اگر مورد اهانت واقع شدند ملامت نكنند مگر خودشان را:

1- كسى كه به ميهمانى‌اى رود كه دعوت به آن نشده است.

2- كسى كه به صاحب خانه امر و نهى مى‌كند.

3- كسى كه از دشمنش توقع خير و خوبى دارد.

4- كسى كه از مردم پست انتظار كرم دارد.

5- كسى كه بين دو نفر و در سخن سرى ايشان وارد شود.

6- كسى كه سلطان و حاكم را تحقير و سبك شمارد

7- كسى كه به محفلى رود كه در شأن او نيست و اهليت آن را ندارد.

8- كسى كه با افرادى سخن بگويد كه به سخنان او گوش نمى‌دهند.

2- امام سجاد(ع) در رسالۀ حقوق، حق ديگران بر گردن عالم دينى را چنين مى‌فرمايند: