132در زوايد مسند به رجال صحيح از عبداللّٰه بن زيد - رضىاللّٰه عنه - مروى شده كه ميان اين خانهها يعنى خانۀ رسول - صلىاللّٰه عليه وآله وسلم - تا منبر شريف روضهاى است از رياض جنّت و منبر شريف [40 - ب] بر ترعهاى است از ترعههاى جنّت.
و صاحب تاريخ مىگويد كه:
«حاصل و مفاد اين حديث نسبت به منبر شريف آن است كه منبر شريف بعينه معاد مىشود روز قيامت همچنان كه اعاده كرده مىشود جمع خلايق و مىباشد به جاى خود از اين مسجد شريف نبوى به ناحيهاى از جنّت نزد عُقر حوض و در اين اخبار ترغيب و تحريض مالا كلام است بر عبادت كردن در آن محل شريف و دلالت است بر آنكه آن اعمالى كه در آن محل ادا مىيابد موجب ورود حوض است و شرب از آن.»
بعضى ديگر گفتهاند كه منبرى كه در دنيا بود بعينه فرداى قيامت بر حوض خواهد بود. اين منبر شريف 1 است.
ابن نجار بر اين قول اعتماد نموده و ابن عساكر گفته كه اين اظهر است و اكثر مردم بر اينند و بعضى ديگر گفتهاند كه مراد آن است كه فرداى قيامت خداى تعالى يك منبرى خواهد آفريد.
امّا آنچه در باب روضۀ شريفه وارد شده:
امام مالك - رحمةاللّٰه - بر ظاهرش حمل نموده و گفته كه او روضهاى است از رياض جنّت كه منقول مىشود به سوى جنّت و مثل ساير زمينها نيست كه فانى شود و جماعتى از علما موافقت كردهاند به امام مالك و قولى آنكه معنى آن است كه عبادت در آنجا مؤدى است به جنّت با آنكه او همچو روضهاى است از جنّت در نزول رحمت و حصول سعادت به ملازمت عبادت در آن محل، خصوصاً در عهد حضرت رسالت - صلىاللّٰه عليه وآله وسلم - و تأييد اين مىكند آنكه مُقرّر شده است در شرع كه اخبار به بركت بقاع و اماكن مُتبرّكه را فايده نيست غير از آنكه تعمير آن كرده شود به طاعات. ليكن بر ضمير منير پوشيده نيست كه بر اين تقدير هيچ اختصاصى نيست حكم مذكور را به آن بقعۀ شريفه زيرا كه عبادت در