124
اِمْتَحَنَ اللّٰهُ قُلُوبَهُمْ لِلتَّقْوىٰ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ أَجْرٌ عَظِيمٌ . 1»
گفتهاند: چوناينآيت نزول كردابوبكر [36 - ب] گفت كه: سوگند خوردم كه به رسول - صلى اللّٰه عليه و آله و سلم - سخن نكنم الّا همچو كسى كه پنهانى سخن مىكرده باشد.
ديگر مُحبت سُكّان مدينۀ با سكينه است خصوصاً علما و صلحا و اشراف و خدام و بيايدكه درترك مُحبتواكرام بعضى احتجاج به ابتداع يا عدم اتباع نكند كه به اينها از حكم همسايگى بيرون نمىآيد و شرف مساكنت آن محل شريف از وى زايل نمىگردد خصوصاً سُكان اين مكان شريف كه اميد خاتمۀ خير و حسنى در حق ايشان بسيار است وللّٰه درّ القايل.
فيا ساكنى اكتاف طيبة كلكم
الى القلب من اجل الحبيب حَبيبُ
و گفتهاند كه مُستحب است «تصدق بما امكن و در شرح مهذّب گفته كه: تخصيص كند اقارب رسول را - صلى اللّٰه عليه و آله و سلم - به زيادتى احسان.
ديگر استحباب مجاورت است بر كسى كه قادر باشد به مجاورت با رعايت و انشراح صدر و دوام سرور و كمال فرح و حضور و طلب توفيق شكر اين نعمت عظمى و اعتراف به تقصير در آن و حرص بر انواع خيرات به حسب امكان و بايد كه بر اهل آن بلدۀ شريفه به سكناى اربطه و اخذ صدقه تضييق نكند مگر آنكه مُحتاج باشد. پس به قدر حاجت بىاشراف نفس و بىتعرض از روى مسكنت اقتصار نمايد و به بعضى امورى كه صورتش عبادت و فايدهاش دنياست همچو امامت و اذان و تدريس و قرائت و خدمت حرم و غيره التفات ننمايد مگر آنكه تخليص نيت كرده باشد تا حاجتى داعى شده باشد. به آن ديگر چون خواهد كه رُجوع نمايد مسجد شريف را به دو ركعت نماز در مصلّاى نبوى يا جايى كه نزديك آن باشد و وداع كند بعد از نماز و تقديم حمد و ثنا 2 و صلوات و سلام بگويد:
«اللهم انانسألك فىسفرنا هذا البرّ و التّقوى و من العمل ما تحبُّ و ترضى.»
و غير ذلك از ادعيۀاى كه مُسافر را مستحب است و بعد از آن بگويد: «اللهم لا تجعله آخر العهد بهذا المحل الشريف» و ختم به حمد و صلات و سلام نموده بعد از آن