68اللّهُمَّ إنّا كُنّا نَتَوَسَّلُ إلَيْكَ بِنَبِيِّنا فَتسقينا وَ إنّا نَتَوَسَّلُ إلَيْكَ بِعَمِّ نَبِيِّنا فَاسْقِنا، قالَ فَيَسْقُون. ¹

خدايا! وقتى پيامبر زنده بود به او متوسل مى‌شديم و تو باران رحمتت را بر ما نازل مى‌كردى. اكنون با واسطه قرار دادن عموى پيامبر(ص) به تو روى مى‌آوريم تا برايمان باران بفرستى. خداوند باران رحمتش را نازل مى‌كرد و آنها سيراب مى‌شدند.

اين موضوع، در صحيح بخارى نقل شده و نشان مى‌دهد خليفه، براى پيامبر و عموى ايشان چنان جايگاه والايى قائل بوده كه توسل به آنان را سبب استجابت دعا و نزول باران مى‌دانسته! بنابراين اگر عمر توسل را درست نمى‌دانست، به عباس متوسل نمى‌شد.

در حقيقت اين عمل مقتضاى آيه شريفۀ وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ است كه توضيح آن گذشت.

بنابراين، همان‌طور كه توسل به عموى پيامبر(ص) جايز است واسطه قرار دادن اهل بيت پيامبر(ص) هم بدون اشكال خواهد بود. زيرا آنان نيز همانند عموى پيامبر، بلكه بلند مرتبه‌تر از او هستند. ازاين‌رو اشكال وهابى‌ها به دعا، توسل و مجالس ادعيۀ ما، مبتنى بر دليل درست نيست.