67
توسل پيامبر به خود و انبياى ديگر
وقتى فاطمه بنت اسد از دنيا رفت و مىخواستند او را در قبر بگذارند، رسول خدا(ص) در قبر وى خوابيد و چنين فرمود:
اللهُ الَّذِي يُحْيِي وَ يُمِيتُ وَ هُوَ حَىٌّ لا يَمُوتُ اغْفِرْ لاُمِّي فَاطِمَةَ بِنْتِ اسَدٍ وَ وَسِّعْ عَلَيْها مَدْخَلَها بِحَقِّ نَبِيِّكَ وَ الاَنْبِياءِ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِي. 1اى خدايى كه زنده مىكنى و مىميرانى و زندهاى كه نمىميرد، بيامرز مادرم فاطمه را و قبرش را وسيع گردان، به حق پيامبرت و پيامبران قبل از من.
روشن است كه پيامبر(ص) خداوند را به حق خويش و پيامبران قبل از خود مىخواند و به آنان متوسل مىشود تا دعايش درباره فاطمه بنت اسد مستجاب شود. اگر واسطه قرار دادن ديگران و كسانى كه از دنيا رفتهاند شرك است، پس چرا حضرت رسول(ص) به پيامبران پيشين متوسل مىشود و خدا را به حق آنان مىخواند؟
توسل خليفه دوم
وقتى قحطى رخ مىداد، عمر بن خطاب به وسيله عباس بن عبدالمطلب، عموى پيامبر(ص) طلب باران مىنمود و مىگفت: