50سورۀ منافقون به آن اشاره شده است.
بر اساس آيات اين سوره، روشن است كه تعدادى از كسانى كه نزد پيامبر(ص) به رسالت ايشان شهادت داده بودند و مصاحب پيامبر به حساب مىآمدند به شهادت صريح قرآن در زمره منافقان و دورويان بودند و دلشان با زبانشان همراه نبود.
آيا اين افراد را مىتوان عادل و قابل احترام دانست؟!
2. منافقان ناشناخته
به فرمودۀ قرآن، ميان اطرافيان پيامبر(ص) كسانى بودند كه اهل نفاق بودند اما ايشان و ساير مؤمنان آنها را نمىشناختند. اگر به قرآن مراجعه كنيد در آيه صد و يك سورۀ توبه به آنان اشاره شده است.
اهل مدينه، با پيامبر(ص) همراه و همزمان بودند اما قرآن مىفرمايد: «در ميان ايشان منافقانى بودند كه خداوند عالِم به همۀ خفيات، آنان را مىشناسد». آيا به چنين كسانى كه وعده عذاب دنيا و آخرت به ايشان داده شده مىتوان احترام گذاشت يا آنان را عادل و پرهيزگار دانست؟!
البته كسى نمىتواند بگويد اين منافقان از صحابى نبودند، زيرا معناى منافق اين است كه ظاهر و باطنش يكى نباشد. بنابراين اينان بايد در ظاهر مسلمان و جزء ياران پيامبر(ص) باشند ولى در حقيقت عقيده و نقشهاى ديگر در سر داشته باشند.