99دست كه بيشتر از من دارايى دارد.
ب) فقيران و تهىدستان را دوست بدارم و (بدون غرور و فريبكارى) به آنها نزديك شوم.
ج) پيوسته حق را بگويم، اگر چه (در ذائقۀ افراد ناسالم) تلخ باشد.
د) با قوم و خويشان خود پيوند و ارتباط داشته باشم، اگر چه آنها بىمهرى كنند و از من فاصله بگيرند.
ه) حتى الامكان، دست نيازمندى پيش ديگران دراز نكنم.
و) در انجام وظايف دينى خود، از سرزنش و ملامت ديگران آزرده خاطر و منصرف نشوم.
ز) ذكر « لا حَولَ وَ لا قُوَّةَ الاّ بِاللهِ العَلِيّ العَظيم » را پيوسته به زبان جارى كنم، زيرا اين ذكر، گنجى از گنجهاى بهشت است. 1