106مقداد خواستند شمشير به دست گرفته و عكس العمل تند نشان دهند، امّا چون آن مولاى مظلوم به جهت حفظ اساس اسلام، تن به قضا سپرده بود، كسى را به يارى نمى‌طلبيد تا آتش فتنه مهار گردد. سلمان كه همه جا در اطاعت محض بود و سكوت على(ع) را در جهت رعايت مصالح اسلام مى‌دانست، عكس‌العمل تندى نشان نداد و فقط بيان كرد: « مَولاىَ أعلَمُ بِما هُوَ فِيهِ » ¹؛ «مولاى من، بدانچه گرفتار است، آگاه‌تر است و تكليف خود را بهتر مى‌داند». و شايد در همين جا بود كه خطاب به افراد سست عنصر و يا بى‌تفاوت فرياد زد:

أما وَ اللهِ، حَيْثُ عَدَلتُم بها عَن أهلِ بَيْتِ نَبيّكُم لَيَطْعَمَنَّ [لَيَطْمَعُونَ] فِيْهَا الطُّلَقاءُ، وَ أبناءُ الطُّلقاءِ و نِساءُ الطُّلَقاءِ. ²

به خدا سوگند، اگر با اين‌گونه رفتار خويش، از اهل بيت پيامبر(ص) عدول كنيد، طعمۀ طُلقا يعنى آزاد شدگان به دست پيامبر در فتح مكّه و فرزندان طُلقا و زنان آنها قرار خواهيد گرفت.

به هر حال وضع دردناكى براى پيامبر اسلام و اصحابى كه شاهد معارف وحى بودند و در ركاب رسول خدا(ص) براى معارف او جنگ و