38مىرفت يا ماسههاى نرمى كه پاى انسان تا زانو در آن فرو مىنشست يا سنگهاى تيز و خشنى بود كه پاى انسان با اندك راهرفتن كوفته و زخمى شد، قدر زمين، بيشتر شناخته مىشد.
فاصله زمين از خورشيد نه چندان كم است كه همه چيز در آن از شدت گرما بسوزد و نه چندان دور كه همه چيز از سرما بخشكد. فشار هوا بر كره زمين نه آن اندازه زياد است كه سبب خفگى آن شود و نه آن اندازه كم كه از هم متلاشى شود. جاذبه زمين نيز نه آنقدر زياد است كه استخوانها را در هم بشكند و نه آن قدر كم است كه انسان با يك حركت از جا كنده و در فضا معلّق شود.
بدين ترتيب، زمين به اراده الهى، از هر نظر «ذَلُول» و رام و در تسخير انسان است تا انسان به ياد پروردگار بيفتد و بداند كه روزى به سوى او باز خواهد گشت؛ همانگونه كه در آيه شريفه به اين حقيقت اشاره شده است كه: إِلَيْهِ النُّشُورُ ؛ «و بازگشت همه به سوى اوست». (ملك: 15)
د) پهنه آمادهسازى غذا
خداوند در سوره مباركه عبس، آيه 24 مىفرمايد: فَلْيَنْظُرِ الْإِنْسٰانُ إِلىٰ طَعٰامِهِ ؛ «انسان بايد به غذاى خويش بنگرد».
بىگمان، غذا، ضامن حيات انسان است. براى عبارت فَلْيَنْظُرِ الْإِنْسٰانُ إِلىٰ طَعٰامِهِ معانى متعددى گفتهاند. يكى از معانى آن،