170
رابطه ميان نمازگزار و تعمير مسجد
در آيه هجدهم سوره توبه آمده است:
إِنَّمٰا يَعْمُرُ مَسٰاجِدَ اللّٰهِ مَنْ آمَنَ بِاللّٰهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ أَقٰامَ الصَّلاٰةَ وَ آتَى الزَّكٰاةَ وَ لَمْ يَخْشَ إِلاَّ اللّٰهَ فَعَسىٰ أُولٰئِكَ أَنْ يَكُونُوا مِنَ الْمُهْتَدِينَ تنها كسانى حق تعمير و آباد كردن مساجد را دارند، به خدا و روز قيامت ايمان داشته و اهل اقامه نماز باشند و زكات را بپردازند و جز از خدا نترسند.
در حقيقت، خداوند در اين آيه شريفه، پنج شرط را براى آبادكنندگان مساجد و كانونهاى پرستش و عبادت برمىشمارد. شرطهاى اول و دوم، اعتقادى و قلبى هستند و پايه و اساس هر كار خير به شمار مىروند؛ يعنى ايمان به خدا و روز قيامت. شرطهاى سوم و چهارم، عملى هستند و بايد با اعضا و جوارح انسان محقق شوند؛ يعنى برپا كردن نماز و دادن زكات، تا ايمان فقط ادعايى و زبانى نباشد، و در عمل آن را تأييد كند. كسى كه تارك نماز و زكات - كه دو ركن از اركان دين است - باشد، به آيات خدا كافر است و حق تعمير و آبادانى مساجد را ندارد. سرانجام با اشاره به آخرين شرط مىگويد: چنين شخصى بايد جز از خدا، از كس ديگرى نترسد. 1