157
2. پالايش جسم و جان در كوثر دعا و نيايش
درباره نيايش
نيايش، حالتى روحى است كه ميان انسان با معبودش انس و ارتباطى باشكوه و ناگسستنى مىآفريند و او را در جاذبه ربوبى قرار مىدهد. 1 نياش با معبود، توفيقى است پر رمز و راز كه پيش از آنكه در سخن آيد، دريافتنى است. راز و نياز با پروردگار، سازوكارى است كه هيچ قيدى را بر نمىتابد و اين خود، بر اهميت و لطافت آن مىافزايد. نيايش، جلوهاى از ناتوانى انسان و برخاسته از يارىخواستن اخلاصآميز از آفريدگارى است با كفايت. نيايش، پرواز روح است به سوى قدرتى كه معجزه حيات از او سر زده است.
در خرابات مغان نور خدا مىبينم
اين عجب بين كه چه نورى ز كجا مىبينم
حافظ
پرستش و نيايش، در ذات و نهاد همه آدميان نهفته است. ازاين رو، روح و روان انسان، همواره نيازمند نيايش و ارتباطى شايسته و رشدآفرين با جهان ملكوت و بارگاه كبريايى خداوند يكتاست و اين حقيقت، در منطق وحى الهى به زيبايى پيداست. نيايش، پاسخگويى به فطرت تشنه آدمى و قدمنهادن در راهى است كه كمال و سعادت را به ارمغان مىآورد. نيايش را بايد عاشقانه نجوا كرد و از معانى لطيف