135به كفران‌كننده نعمت مى‌فرمايد: وَ الَّذِينَ اجْتَنَبُوا الطّٰاغُوتَ أَنْ يَعْبُدُوهٰا وَ أَنٰابُوا إِلَى اللّٰهِ لَهُمُ الْبُشْرىٰ فَبَشِّرْ عِبٰادِ ؛ «مرده باد انسان كه چه قدر ناسپاس است». (عبس: 17)

به هر روى، هنگام وفور نعمت بايد شكرگزارد تا نعمت بماند. حضرت على(ع) در كلامى به اين مهم اشاره دارد:

اذا وَصَلَتْ الَيكُمْ أطْرافُ النّعمِ فَلا تُنَفِّروا أَقْصاها بِقِلَّة الشُّكرِ . ¹

آنگاه كه نعمت به سويتان رهسپار شد، در اثر كوتاهى در شكرگزارى، باقى‌مانده آن را از دست ندهيد.

البته شكر نعمت، لطفى الهى است كه نصيب هر كسى نمى‌شود. خداوند بزرگ در قرآن كريم مى‌فرمايد: «ما به لقمان حكيم حكمت داديم، حكمت اين بود كه شكر خداى را انجام دهد». ²

بنابراين، تنها بندگان صالح، شكرگزارند و حكما هستند كه قدر نعمت‌هاى الهى را مى‌دانند و زبان سپاس‌گزارى دارند.

آنگاه كه «آصف» در يك چشم بر هم زدن، تخت بلقيس را پيش سليمان آورد، سليمان كه اين نعمت بزرگ را ديد گفت:

اين از لطف خداى من است كه مرا آزمايش كند، آيا شكرگزارى مى‌كنم يا ناسپاسى، كسى كه شكرگزارى كند،