134خدا كوتاهى كند، خود را در معرض خطرِ از دست دادن نعمت قرار داده است.

ثروت، افزون بر كامروايى صاحبش بايد براى دست‌گيرى درماندگان و كمك به نيازمندان به كار گرفته شود. هرگاه بشر چنين كرد، حق نعمت خدا را به جا آورده است:

به خدا و رسولش ايمان آوريد و از آنچه وارث ديگران شده‌ايد در راه خدا انفاق كنيد، كسانى كه ايمان بياورند و در راه خدا انفاق كنند داراى پاداشى بزرگ خواهند بود. ¹

بنابراين، شكر نعمت، فقط به زبان نيست، بلكه بايد با عمل نيز گزارده شود. البته ممكن است زرق و برق دنيا و فراوانى نعمت‌ها آدمى را غافل كند و از توجه به منبع نعمت باز دارد. بر اين پايه، امام على(ع) در هشدارى مى‌فرمايد: «

احْذَرُوا نِفارَ النِّعَمِ فما كلُّ شاردٍ بِمَرْدودٍ » ²؛ «از رميدن نعمت‌ها بپرهيزيد؛ زيرا هر فرارى باز نمى‌گردد».

از عواملى كه باعث از ميان رفتن نعمت‌ها مى‌شود، نافرمانى از دستورات الهى است. افرادى كه ايمان ضعيفى دارند، با رسيدن به اندك مال و ثروتى، خود را گم مى‌كنند و بر اثر خودفراموشى، خدا را نيز از ياد مى‌برند و ناسپاس مى‌شوند. خداوند در سوره عبس خطاب