131
مَنْ حاسَبَ نَفْسَهُ رَبِحَ وَ مَنْ غَفَلَ عَنْها خَسِرَ وَ مَنْ خَافَ أَمِنَ وَ مَنِ اعْتَبَرَ أبْصَرَ وَ مَنْ أَبصَرَ فَهِمَ وَ مَنْ فَهِمَ عَلِمَ. 1
كسى كه [اعمال] خود را حساب كرد، سود بُرد و كسى كه از خود غافل شد زيان ديد و كسى كه ترسيد ايمن شد و كسى كه پند گرفت بينا باشد و كسى كه فهميد دانا شد.
تدبر و تعقل در خويشتن خويش، راه نجات آدمى را هموار مىسازد. حضرت على(ع) در سخنى ديگر مىفرمايد: «
اذْكُرُوا انْقِطاعَ اللَّذّاتِ وَ بَقاءَ التَّبعاتِ » 2؛ «قطع شدن لذتها و بر جاى ماندن گناهان را به خاطر داشته باشيد».
اين سخن، اعلام خطرى است براى غفلتزدگان تا به فكر مرگ باشند و از گناهان دورى كنند و به فكر روزى باشند كه فرياد مىزنند: «اين چه نامه عملى است كه نه از كوچك آن چشم پوشيده نه از بزرگ آن، با دقت همه را حساب كرده است». 3
زينتهاى معنوى
همانگونه كه در امور مادى برخى چيزها زينت چيزهاى ديگر قرار مىگيرد و در نتيجه در نگاه ديگران، زيبا يا زيباتر جلوه مىكند، در