123
گناهگريزى
گرچه مىتوان گناهان را در مقايسه با يكديگر و از نظر پىآمدهاى شوم آنها در اين جهان و جهان ديگر، به صغيره و كبيره تقسيم كرد، گناه، گناه است و قبح كوچك و بزرگ آن يكسان. اگر گنهكار اندكى به اين بينديشد كه از چه كسى نافرمانى مىكند، ديگر هيچ معصيتى را صغيره نمىبيند.
گستاخى در برابر خداى بزرگ، هرچه باشد، بزرگ و نابخشودنى است. امام خمينى(قدس سره) مىفرمايد:
بايد بدانيم كه در محضر بزرگى هستيم كه حتى نمىتوان از بزرگى او سخن گفت. پس چگونه مىتوان در حريم و پيشگاه او جسارت كرد و به گناه آلوده شد؟ چگونه حرمت سلاطين و بزرگان دنيوى را پاس مىداريم، ولى در پيشگاه خالق متعال، خود را به زشتى گناه مىآلاييم؟ آيا اگر داراى خردلى حيا باشى، نبايد از خجلت آب شوى و به زمين فرو بروى؟ 1
چه ناپسند است كه كسى منكر زشتى گناه شود و آن را كوچك بشمارد. حضرت على(ع) در اينباره چنين هشدار مىدهد:
اشَدُّ الذُّنوبِ مَا استَخَفَّ بِهِ صاحِبُه. 2
سختترين گناهان، گناهى است كه گناهكار، آن را كوچك و ناچيز شمارد.