118
در خاك بيلَقان 1 برسيدم به عابدى
گوهر آبرو
مفهوم واژه «آبرو»، بر همگان آشكار است و كمتر كسى است كه ارزش آن را نداند و با تمام وجود در انديشه حفظ آن نباشد. حتى آنان كه اهل ريا و خودنمايىاند، گرچه در بيراهه گام مىنهند، آبرومندى خويش را مىجويند. براى حفظ آبروست كه انسانها، بسيارى از گناهانشان را در خلوت انجام مىدهند. به هر حال، يكى از نگرانىهاى بزرگ هر انسان آبرومند، حفظ اعتبار خويش است.
نبى اكرم (ص) درباره ترحم به آبرومندانى كه از بد حادثه، آبروى خود را از دست دادهاند، فرمود: «بر سه گروه رحم كنيد كه از جمله آنها، آبرومند و عزيزى است كه آبرو و عزت او از دست رفته است». 2
بسيارى از بزرگان، «آبروى رفته» را «آب رفته» مىدانند كه هرگز باز نمىگردد. صائب تبريزى با اشاره به اين تعبير مىگويد:
در حفظ آبرو ز گهر باش سختتر