102 عُبَيدُك بِفِنَائِك، مِسْكينُك بِفِنائك، فَقيرُك بِفِنائِك سائِلُك بِفِنائِك . ¹

بنده تو در آستانه توست، تهى‌دست تو در آستانه توست، گداى تو در آستانه توست، خواهنده از تو، در آستانه توست.

اين امام بزرگوار در سخنى ديگر مى‌فرمايد:

اى كه درماندگانى را كه در تاريكى دعا مى‌كنند مى‌پذيرى! اى زداينده سختى و بيمارى و گزند، مهمانان تو همگى گرد خانه تو خوابيده‌اند و تو نمى‌خوابى! اى يكتاى بى‌مانند، تو را مى‌خوانم چنان كه فرمان داده‌اى. الها و سرورا، تو را اطاعت كردم بنابر دستورها؛ و براى توست كه حجت خود را ظاهرسازى؛ مگر اينكه بر ما رحم كنى و عفو نمايى. پس فرمود: الها و سرورا، نيكى‌ها تو را خشنود مى‌سازد و گناهان ضررى به تو نمى‌زند. پس مرا ببخش و از من درگذر، از آن چيزهايى كه به تو ضرر نزده است. ²