101خنجر گناه، چشم دل را كور مىكند و اين كوردلى، به ناپاكى جسم و روح مىانجامد؛ همان گونه كه پيامبر فرمود: «
اذا خَبُثَ الْقَلبُ خَبُثَ الْجَسَدُ » 1؛ «هرگاه دل آدمى ناپاك شد، جسم نيز ناپاك مىشود».
جوانى از انصار، با عبدالله بن عباس نشستوبرخاست صميمانه داشت. ابن عباس به دليل تكريم بسيار اين جوان، مورد گلايه شخصى قرار گرفت. آن فرد از جوان بدگويى كرد و گفت: او شبها به قبرستان مىرود و نبش قبر مىكند. ابن عباس شبى در تعقيب جوان، راهى قبرستان شد و از دور او را نظاره مىكرد تا اينكه ديد جوان وارد قبرى كه حفر كرده بود، شد و به ضجه و ناله پرداخت. آن جوان با خداى خود نجوا مىكرد و با صداى بلند از حوادث پس از مرگ، همچون تنهايى در قبر، رسوايى قيامت و عذاب دوزخ مىگفت و به شدت مىگريست. جوان پس از اين سخنان، از قبر خارج شد. ابن عباس بىدرنگ به سوى او رفت و وى را در آغوش كشيد و گفت: «چه قبركَن خوبى هستى! گناهان خود را به خوبى نبش كردى و در پيشگاه خدا بدان اعتراف نمودى». 2
امام سجاد(ع)، چگونگى مناجات با خدا را به بندگان توبهكار مىآموزد؛ آنگاه كه سر به سجده مىگذاشت و مىفرمود: