162 منظور از « بلد » مكه است كه قبل از اسلام مورد احترام بوده است.
پيامها:
1- زمين و مكانها هم مىتوانند داراى قداست باشند.
مكه از قديم شهر مورد احترام و سوگند بوده است.
«لاٰ أُقْسِمُ بِهٰذَا الْبَلَدِ»
2- تكرار گاهى نشانه عزمت و عنايت است. «هٰذَا الْبَلَدِ... هٰذَا الْبَلَدِ»
3- ارزش زمين و مكانها به ارزش ساكنان آنهاست.
«وَ أَنْتَ حِلٌّ بِهٰذَا الْبَلَدِ» گاهى انسان چنان تقدس و ارزشى پيدا مىكند كه مكان را نيز با ارزش مىكند.
4- جلوى سوء تفاهم را بگيريد. (سوگند به مكه نه به خاطر اعراب جاهلى يا بتهاى گوناگون، بلكه به خاطر وجود پيامبر). «وَ أَنْتَ حِلٌّ بِهٰذَا الْبَلَدِ»
وَ هٰذَا الْبَلَدِ الْأَمِينِ (تين، 3)
و به اين شهر امن (مكه) سوگند.
نكتهها:
در سوره تين خداوند به محل نزول كتاب آسمانى كه براى هدايت و پرورش انسان و رساندن او به اوج كمال است، سوگند ياد كرده هم به مكان نزول تورات، «وَ طُورِ سِينِينَ » و هم به مكان نزول قرآن. «وَ هٰذَا الْبَلَدِ الْأَمِينِ »
از امتيازات اسلام داشتن سرزمين امن است، حتى براى