94است، مورد تأييد گروهى از فقيهان شيعى است، مانند شيخ مفيد در رسالۀ «غرية»؛ ¹ محقق حلّى در «شرايع»؛ ²ابن فهد حلّى در «المهذب» ³ و شهيد ثانى در «الروضة» ⁴ است.

حتى برخى از روايات تقسيم خمس به شيعۀ فقير را تأييد مى‌كنند، مانند:

1. محمد بن يزيد مى‌گويد: «مَن لم يستطع أن يصِلنا فليصل فقراءَ شيعتنا» ⁵؛ «هر كس نمى‌تواند حق ما را به ما برساند، آن رابه مستمندان از شيعيان ما برساند.»

2. شيخ صدوق نقل مى‌كند كه امام فرمود: «من لم يقدر علىٰ صلتنا فليصِلْ صالحى شيعتنا» ⁶؛ «هر كس توانايى از رساندن مال به ما را ندارد آن رابه شيعيان شايستۀ ما بپردازد.»

اين روايت حاكى است كه امام عليه السلام حاضر نيست حق او بر ذمّۀ مردم بماند، بلكه مصرف آن را ارجح مى‌داند و مسلّماً رفع نيازمندى فقيران شيعه، مايۀ رضايت خداست.

بنابراين فقيه به عنوان نمايندۀ امام، علاوه بر تأمين نياز