85 من تمامِ الوفاءِ بالعهدِ وحُسن الأداءِ زيارةُ قبورِهِمْ، َفمن زارَهُمْ رغبةً في زيارتِهِم وتصديقاً بما رغِبُوا فيهِ كان أئِمَّتَهم شفعاءَهُمْ يومَ القيامَةِ»). ¹

بنابراين رشتۀ امامت و ولايت قطع شدنى نيست؛ در حضور امام باشد يا غيبت، حيات باشد يا ممات. اين پشتوانۀ نيرومند معنوى از جهات مختلفى در تربيت آحاد امّت و ساختار اجتماعى و فرهنگى و سياسى آنان نقش غير قابل انكار دارد:

*كسب هدايت و نورانيت در پرتو رهبرى معنوى و عنايات آنان؛ وَ جَعَلْنٰاهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنٰا ²* الگوساختن مكتب و سيرۀ مباركۀ آنها و اطاعت از اوامرشان كه تالى تلو امر خدا و رسول است. أَطِيعُوا اللّٰهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ ³*تشكل و انسجام آحاد امت در پرتو اتّصال به ولى امر و رهايى از تفرقه و اختلاف، كه ثمرۀ تعدد قدرت و فرماندهى است. چنانكه در خطبۀ حضرت زهرا عليها السلام بدان اشاره شده: «والإمامَة لَمّاً مِنَ الفُرْقَةِ»؛ ⁴«خداوند امامت را مركز جمع و رهايى از تفرقه و پريشانى قرار داد».

* تبرّى جستن و روى برتافتن از حاكمان جور و سرپيچى از اطاعت آنان، كه داعيان ضلالت و اقطاب نفاق و مظهر سلطه و طغيان و فساد و اسراف‌اند.