233 «هُوَ الَّذي بَعَثَ فِي الاُمِّيّينَ رَسُولاً مِنْهُمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيٰاتِهِ وَ يُزَكِّيهِمْ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ...» ¹ و اين است آيين حنيف ابراهيم، بانى كعبه كه ملت و شريعت احمدى مكمّل آن بوده و جز سفيهان نابخرد از آن رخ برنتابند. وَ مَنْ يَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ إِبْرٰاهِيمَ إِلاّٰ مَنْ سَفِهَ نَفْسَهُ ²

دعوت در موسم

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله دعوت خويش را از مكه - سرزمين دعوتهاى آسمانى - آغاز كرد و اختناق حاكم بر محيط و سكوت مرگبار خرافه و جهل را شكست و در موسم حج كه زائران از اطراف و اكناف به مكه مى‌آمدند، به اعلام رسالت خويش پرداخت و خبر رسالت محمدى صلى الله عليه و آله از اين منارۀ توحيد به گوش قبايل رسيد. «عبداللّٰه بن كعب بن مالك» مى‌گويد: پيامبر خدا سه سالِ نخستينِ دوران رسالت خود را پنهانى دعوت مى‌كرد و در موسم حج به سراغ حجاج در منزلگاه‌هايشان و در بازارهاى عكاظ، مجنه و ذى‌المجاز مى‌رفت و به دعوت آنها مى‌پرداخت. ³«ربيعة بن عباد» گويد: من نوجوانى بودم كه همراه پدرم به حج آمدم و در منا رسول خدا را ديدم كه به منزلگاه قبائل عرب مى‌آمد و مى‌گفت:

«اى فرزندان فلان! من پيامبر خدا هستم به سوى شما..» ⁴«ابو نعيم» نقل مى‌كند كه روزى على بن ابى‌طالب عليه السلام از انصار و فضيلت و سوابق آنان سخن مى‌گفت، در ضمن چنين فرمود: كسى كه