224بتها به رسم جاهليت، و پيرو سنت ابراهيم و آيين حنيفاند نه آيين مشركان. و نام خدا را مىبرند و نه نام اصنام و بتان را.
2 - بذل مقدارى از مال، كه بهصورت ذبيحه در منا قربانى مىشود، تقوا و اخلاص مؤمن را به نمايش مىگذارد. چنانكه قرآن كريم به اين امر اشاره دارد:
لَنْ يَنٰالَ اللّٰهَ لُحُومُهٰا وَ لاٰ دِمٰاؤُهٰا وَ لٰكِنْ يَنٰالُهُ التَّقْوىٰ مِنْكُمْ كَذٰلِكَ سَخَّرَهٰا لَكُمْ لِتُكَبِّرُوا اللّٰهَ عَلىٰ مٰا هَدٰاكُمْ وَ بَشِّرِ الْمُحْسِنِينَ
1
«گوشتها و خونهاى آنها به خدا نمىرسد بلكه تقوا و پرهيزكارى شما به او مىرسد، اينچنين آنها را مسخّر شما كرديم تا خدا را به بزرگى ياد كنيد كه شما را هدايت كرد و نيكوكاران را نويد بده».
در داستان ابراهيم و اسماعيل نيز چنين بود. آنچه خدا در حاق واقع از خليلاللّٰه خواسته بود، قربان كردن محبت فرزند و چشمپوشى از او در راه خدا بود و اين مقصدى بود كه ابراهيم در آن آزمايش بزرگ، بدان دست يافت و دل از فرزند بركند تا آن كه نداى: يٰا إِبْرٰاهِيمُ قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْيٰا 2را شنيد و به مقام خُلّت و دوستى رسيد و از آنپس به امامت ارتقا يافت.
حجگزار نيز با اين قربانى كه در مقايسه با ابراهيم، بسيار اندك و ناچيز است، خاطرۀ ابراهيم و اسماعيل را تجديد مىكند و بخشى از مال خود را به قربانى اختصاص مىدهد.
اطعام مساكين و گرسنگان
آيات كريمۀ: فَإِذٰا وَجَبَتْ جُنُوبُهٰا فَكُلُوا مِنْهٰا وَ أَطْعِمُوا الْقٰانِعَ وَ