152جوهرى هستند:

شَرَعَ لَكُمْ مِنَ الدِّينِ مٰا وَصّٰى بِهِ نُوحاً وَ الَّذِي أَوْحَيْنٰا إِلَيْكَ وَ مٰا وَصَّيْنٰا بِهِ إِبْرٰاهِيمَ وَ مُوسىٰ وَ عِيسىٰ أَنْ أَقِيمُوا الدِّينَ وَ لاٰ تَتَفَرَّقُوا فِيهِ ، كَبُرَ عَلَى الْمُشْرِكِينَ مٰا تَدْعُوهُمْ إِلَيْهِ ، اللّٰهُ يَجْتَبِي إِلَيْهِ مَنْ يَشٰاءُ وَ يَهْدِي إِلَيْهِ مَنْ يُنِيبُ ¹ «آيينى را براى شما تشريع كرد كه به نوح توصيه فرمود و آنچه را بر تو (اى پيامبر) وحى كرديم و آنچه ابراهيم و موسى و عيسى را بدان سفارش نموديم؛ و آن اين بود كه دين را بپا داريد و در آن اختلاف نكنيد، البته آنچه مشركين را بدان دعوت مى‌كنى بر آنها گران مى‌آيد، اما خداوند هركس را بخواهد بدان متمايل مى‌سازد و هركه را بخواهد به آن رهنمون مى‌گردد».

چنانكه ملاحظه مى‌كنيم، اين آيه از پيامبران «اولواالعزم» كه صاحب شريعت جهانى بوده‌اند نام برده و از گوهر شريعت آنها؛ يعنى «وحدت دينى» و «پرهيز از تفرّق»، ياد كرده است. و در آيۀ ديگر با اشاره به عنصر مشترك همۀ شرايع كه عبارت است از «پرستش خالصانۀ خداى يگانه و نفى شرك» مى‌فرمايد: وَ لَقَدْ بَعَثْنٰا فِي كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولاً أَنِ اعْبُدُوا اللّٰهَ وَ اجْتَنِبُوا الطّٰاغُوتَ ²اما در اين ميان، ابراهيم و آيين حنيف او، از ويژگى خاصى برخوردار است و اين ويژگى در اعصار بعد از ابراهيم، كه آيين‌هاى يهودى و مسيحى ظهور كردند، همچنان محفوظ مانده و شايان توجه است. چه، خرافه شرك و تحريف و تثليث دامن دين و آيين بزرگ را گرفت كه پس از