145سوار بود و دو جامۀ قطوانى دربر داشت، از صفائح عبور كرد و مى‌گفت:

«لَبّيكَ يا كَريمُ لَبّيكَ» و «يونس بن متى» از صفائح الروحا گذشت و مى‌گفت: «لبّيك كشّاف الكُرَبِ العظامِ». و عيسى بن مريم نيز از صفائح گذشت و مى‌گفت: «لبّيك عبدُكَ ابنُ امتِك لبيّكَ» و حضرت محمد صلى الله عليه و آله از صفائح‌الروح عزم حج كرد و مى‌گفت: «لبّيك ذا المَعارِجِ لبّيك». ¹

و نيز از امام باقر عليه السلام نقل كرده كه فرمود: «سليمان عليه السلام حج خانه نمود درحالى كه جنّ و انس و پرندگان و بادها او را همراهى مى‌كردند. وى پوششى قبطى بر كعبه پوشانيد». ²خلاصه: همانگونه كه امير مؤمنان عليه السلام در خطبۀ قاصعه اشاره فرمود:

خداوند اولين انسان‌ها را از آدم تا آخرين آنها، با اين خانۀ عتيق و كهن، در معرضِ آزمايش نهاد تا اخلاص و عبوديت آنها را با طواف اين خانه به نمايش گذارد، بدين ترتيب مكه و كعبه جغرافياى اهل ايمان است و تاريخى كه با همۀ خداپرستان و طلايه‌داران آسمانى پيوند خورده و اين هويت تاريخى، پشتوانۀ نيرومندى است براى اهل قبله و امّت محمد صلى الله عليه و آله و راهيان راه ابراهيم و اسماعيل عليهما السلام .

حج مسلمانان را با ريشه‌هاى ثابت و فناناپذير معنوى و تاريخى خود پيوند مى‌زند و با مهبط وحى آشنا مى‌سازد و در تحكيم هويت اسلامى نقش بارزى ايفا مى‌كند. ³