121 وَ هُدىً لِلْعٰالَمِينَ ¹

و آنگاه كه از نقش اين خانه در قوام و پابرجايى خلق سخن گفته، باز هم ناس و مردم مطرح‌اند: جَعَلَ اللّٰهُ الْكَعْبَةَ الْبَيْتَ الْحَرٰامَ قِيٰاماً لِلنّٰاسِ ²؛ «خداوند ،كعبه ،اين بيت‌الحرام رامايۀ قوام وپا برجايى انسانها قرار داده است.»

و آنگاه كه حضرت ابراهيم دعوت جهانى حج را صلا مى‌دهد مخاطبين وى مردم‌اند؛ وَ أَذِّنْ فِي النّٰاسِ بِالْحَجِّ يَأْتُوكَ رِجٰالاً وَ عَلىٰ كُلِّ ضٰامِرٍ يَأْتِينَ مِنْ كُلِّ فَجٍّ عَمِيقٍ ³ «(اى ابراهيم) در ميان مردم آهنگ حج را سربده تا پياده و سواره، بر شتران لاغر رهوار، از نقاط دور بيايند و شاهد منافع خود باشند و در آن ايام مخصوص، ذكر خدا گويند؛ لِيَشْهَدُوا مَنٰافِعَ لَهُمْ وَ يَذْكُرُوا اسْمَ اللّٰهِ فِي أَيّٰامٍ مَعْلُومٰاتٍ ⁴

توجه شود كه در اين آيات، «پياده‌ها» بر «سواره‌ها» مقدم شده و اين بدانجهت است كه در مرحلۀ نخست، شامل توده‌هاى مردمى باشد كه حتى براى آهنگ اين خانه، وسيلۀ سوارى ندارند و با پاى پياده رهسپار ديار عشق و ايمان مى‌شوند و سپس از سوارگان سخن گفته كه قشرهاى محدودترى هستند.

و هنگامى كه ابراهيم تمايل و توجه دلها را به‌سوى خاندان خود (هاجر و اسماعيل و...) كه در جوار كعبه معتكف شدند از خدا خواست،