120
(6)جامعۀ توحيدى يا ميقات پابرهنگان
خانۀ «خدا» براى «مردم»
«ناس» واژهاى است بىرنگ و بدون نام و نشان براى همۀ فرزندان آدم و فراگيرترين كلمهاى است كه در فرهنگ قرآن به كار برده شده است.
از آن رو كه دين براى سعادت و فلاح آدميان است و از اين جهت بين انسانها تفاوتى نيست، مخاطب قرآن همۀ انسانها هستند و مشخصههاى انسانى، آن را محدود نمىسازد.
همين واژه، با عموم و شمولى كه دارد، در آيات مربوط به حج و بناى كعبه و دعوت ابراهيم، محور قرار گرفته است. همهجا سخن از ناس؛ يعنى تودههاى انسانى بهميان مىآيد. آنجا كه قرآن از بناى كعبه سخن مىگويد، تأكيد مىورزد كه:
«اين خانه نخستين خانهاى است كه براى مردم سرپا گرديده و هدايتگر جهانيان مىباشد»، إِنَّ أَوَّلَ بَيْتٍ وُضِعَ لِلنّٰاسِ لَلَّذِي بِبَكَّةَ مُبٰارَكاً