137
الْجَهالَة وَ حَيْرَةِالضَّلالَة...» 1
خدايا! او (امام حسين(ع)) خون دلش را در راه تو بذل كرد تا بندگان تو را از جهنّم جهالت و سرگردانى ضلالت نجات دهد.
امام احرار، سيدالشهداء(ع)، با شهادتش مىخواست مردم را از جهالت و گمراهى نجات بخشد، تا مجالى براى جولان ستمگرانى چون يزيد نباشد.
پس از شهادت مولا ابوعبدالله الحسين(ع) نيز دانشمندان و بزرگان شيعه، در سايۀ هدايت و تشويق امامان معصوم(ع)، در كسب دانش و تحقيق و تفحّص، روز و شب نمىشناختند تا آنجا كه به حق گفته مىشود: علماى شيعه، تقريباً در همۀ علوم اسلامى مبتكر و پيشرو بودهاند. 2
جالب اين كه خيل خروشانى از بيكران درياى دانشمندان شيعى، در طول تاريخ و سلسلهوار، حوزۀ درسشان را در شهر كربلا و در سايه سار ثارالله، بپا داشته و بر اين امر تأكيد مىورزيدند تو گويى با اين روش روح افزا و حركت زا، مىخواستند همزمان در دو جبهۀ بزرگ و حسّاس به مبارزۀ مستدام خويش ادامه داده باشند، باشد