130گوياتر از معلقات سبع است و شيواتر از «شاهكارهاى ادبى»!
واژههايش همه عاشورايى است، و... آشنا و مأنوس.
مضمون اين قصيده، هديه خداوند به «فاطمه» است،
الله اكبر،
الحمد لله،
سبحان الله.
اين سرود مقدس، سروش غيبى است، چرا كه جبرئيل، از عرش خدا سوغات آورد.
زهراى اطهر(س)، تسبيحى از تربت حمزۀ سيدالشهدا ساخت و اين منظومۀ بلند را به رشته كشيد و جاودانه ساخت.
بعدها وقتى «منا»ى حسين پيش آمد،
خاك كربلا، جايگزين خاك «ميدان احد» و قبر حمزه شد.
اينست كه قصيدۀ صد بيتى «تسبيح تربت» ماندگار شد و «مفهوم» براى همگان گشت.
حتى زنان ساده دل روستايى ما نيز، اين قصيده را مىدانند و با تعابير و تركيبهايش آشنايند. هر روز، آن را در سرودى آهنگين، با همۀ كربلاييان «همنوايى»مىكنند.
گوهرها را يا از ژرفاى درياها و دل صدفها برمىآورند،