113اطراف آن، در صحن امام حسين(ع) گرد آمدند و به سخنان شيخ محمد خالصىزاده كه آنان را به شورش آشكار فراخوانده بود گوش فرادادند، محاصرۀ كربلا در فرداى آن روز و تبعيد پارهاى از رهبران جنبش به «جزيرۀ هنگام» به خشم مردم بيفزود و آنان را واداشت كه در برابر زورگويىهاى استعمار انگليس به مقاومت مسلحانه روى آوردند....» 1
«در 18 ذى حجّة 1338ق (روز عيد غدير) انقلابيون در كربلا حكومت انقلابى تشكيل دادند و بر آن بودند كه به بغداد حمله برده آنجا را از دست نيروهاى اشغالگر انگليسى بيرون آورند... .» 2
در اين انقلاب (انقلاب استقلال عراق) دو فتواى جهاد و تاريخ ساز از بزرگ مرجع تقليد شيعيان آن زمان يعنى آيتالله ميرزاى دوم شيرازى نقل شده است.
دانشمند معاصر استاد حكيمى در اين خصوص سخنى را از مورخ شهير شامى، خيرالدّين زركلى نقل مىكند:
«محمدتقى بن محبّ على بن محمدعلى گلشن، حائرى شيرازى، مجتهد شيعى از اركان انقلاب عراق