44برده‌ايم اين است كه عامل قيام مردم و مقاومت آن‌ها در برابر جباران فرومايه،قوام كعبه و حيات و ادامۀ امر آن است.در اين باره امام صادق عليه السلام فرمود:تا زمانى كه كعبه برپاست،دين نيز پايدار است: «لايزال الدين قائماً ماقامت الكعبة.» ¹يا در كلمات اهل بيت عليهم السلام تعابيرى آمده است مانند «الحج تقويةً للدين» ²يا «تسنية للدين» ³و «تشييداً للدين.» ⁴

بنا بر اين،حيات كعبه،حيات دين است و با حيات دين مردم زنده‌اند و با خراب شدن و انهدام و تَرك گفتن كعبه،دين مى‌ميرد و با مرگ دين،مردم نيز خواهند مُرد.

مبناى همۀ اين سخنان آيۀ شريفۀ «جَعَلَ اللّٰهُ الْكَعْبَةَ الْبَيْتَ الْحَرٰامَ قِيٰاماً لِلنّٰاسِ» ⁵است؛ زيرا مفادش اين است كه رونق و عمران كعبه با طواف برگرد آن و خواندن نماز به سمت آن و گزاردن حج با مناسك آن و قبله قرار دادن آن در امور عبادى و مانند اين‌ها، عاملى مهم براى قيام مردم است.از طرفى بر اين نكته نيز دلالت دارد كه ويرانى و مهجور ماندن كعبه با تَرك طواف بر گرد آن و نخواندن نماز به سمت آن و تَرك ديگر امورى كه رو به قبله بايد انجام پذيرد،موجب قعود مردم و ناتوانى آن‌ها در دفع دشمنان است.

اگر خانۀ خدا مهجور واقع شود،ارتباط با مركز اقتدار بريده مى‌شود و با قطع اين ارتباط،قيام به«قِسط»(عدالت و داد) و مقاومت در برابر«قِسط»(ستم و بيداد) غيرممكن مى‌گردد و در اين صورت خير دنيا و آخرت،حرام و بازداشته مى‌شود؛ زيرا كعبه،به فرمودۀ امام صادق عليه السلام،عامل قيام مردم براى دين و معاششان است. ⁶از اين رو رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود:هر كس خواهان دنيا و آخرت است بايد اين خانه