133هدايت آمده بود نه براى ارعاب و وحشت.
در يك كلام او پيامبر بود نه پادشاه، پس كشتار و ارعاب شايسته حضرتش نبود. او از سوى پروردگار خود دينى آورده بود كه بشر را به سعادت دنيا و آخرت برساند، دينى كه با ارعاب و كشتار پيش رود نمىتواند سعادت انسان را تأمين كند. دين امر قلبى و ايمان و اعتقاد به امور معنوى و پذيرش و به كار گرفتن احكام و قوانين آن است و با ارعاب و اجبار نمىتوان آن را در دل انسانها جاى داد.
پيامبر(ص) با هدايت و فرمان خدا راه دوم را برگزيد كه هجرت بود. سراى هجرت هم مىبايست مناسب با برنامه اسلام و هم شايسته مقام آن حضرت باشد. مناسبترين منطقه براى پيشبرد اهداف پيامبر همانا يثرب بود. يثربيان هم فهيم و فرهنگى بودند و هم شجاع و دلاور.
سرفصل نوين برنامه پيامبر(ص) آغاز شد، اجازه هجرت به مسلمانان مظلوم و دربند داده شد تا نزد مردم يثرب بروند و به آنان ملحق شوند. بلاذرى 257/1 گويد: رسول خدا به مسلمانان فرمود: «به من خبر داده شد كه سراى هجرت شما يثرب است، پس هر كس مىخواهد مهاجرت كند برود، زيرا سرزمينى است نزديك و شما با آن آشنا هستيد و آنجا راه كاروان تجارى شما به شام است».
به روايت ابناسحاق 111/2 فرمود: «خداوند عز و جل در آنجا براى شما برادرانى و سرايى امن قرار داده است». مسلمانان دسته دسته رهسپار مدينه شدند و حضرت منتظر اذن پروردگار درباره هجرت خود بود. در اين وقت مشركان احساس خطر كرده و به ممانعت از