113سوگند هر كس كه راه او را برود رستگار و كسى كه راهنمايى او را بپذيرد سعادتمند مىگردد. اگر اجل مرا مهلت مىداد و زنده مىماندم خطرهاى سهمگين را از او دور و حوادث بزرگ را از او دفع مىكردم».
يعقوبى 35/2 گويد: هنگامى كه خبر مرگ ابوطالب به رسول خدا رسيد غم او بر قلب حضرتش سنگينى كرد و سخت بىتاب گشت. سپس وارد اتاق شد و سمت راست پيشانى او را چهار بار و سمت چپ پيشانيش را سه بار دست كشيد. آنگاه فرمود: «عمو جان! در كودكى تربيتم و در يتيمى كفالتم و در بزرگى ياريم كردى، پس خداوند تو را از ناحيه من پاداش خير دهد». ابن ابىالحديد در شرح نهجالبلاغه 84/14 چه زيبا سروده است:
و لَوْ لا أَبُوطالِبٍ وَ ابْنُهُ
اگر ابوطالب و پسرش نبودند هرگز دين اسلام پا نمىگرفت، او در مكه پناه داد و حمايت كرد و اين در يثرب در گردابهاى مرگ فرو رفت.
سال اندوه
به روايت المواهب اللدنيه 135/1 با فاصله كمى حدود سه روز يا سى و پنج روز بعد از درگذشت ابوطالب حضرت خديجه(س) نيز در شصت و پنج سالگى زندگى را وداع گفت. با رحلت خديجه غم سنگينترى بر قلب پيغمبر نشست. ابوطالب ياور اجتماعى و خديجه همدم داخلى رسول خدا بود. خديجه در داخل منزل يكتا غمخوار او بهشمار مىآمد و از دست دادن اين يار مخلص و باوفا بر آن حضرت بسيار سخت بود تا