66و حتى همه عالمان مىشود؛ بهجز عالمانى كه تمام عمر در درياى معرفت غوطه خوردهاند و عمرشان را وقف اين معارف ساخته و به دنيا و شهوات پشت پا زدهاند و از مال و جاه و خلايق و هر لذتى بركنارند و علم و عملشان از سر اخلاص به درگاه خداست. اين عالمان، كسانى هستند كه همه حدود و آداب شريعت، اعم از گزاردن طاعات و ترك محرمات را رعايت مىكنند و دلشان از غير خدا به كلّى خالى است و دنيا - و حتى آخرت - در قياس با محبت خدا در چشمشان كوچك است. فقط اين گروهند كه به راستى اهل معرفتند و شايستگى لازم را براى اين معارف دارند. وانگهى همين بزرگان هم در معرض خطر عظيمى قرار دارند و از هر ده نفر، نُه نفرشان هلاك مىشوند تا اينكه يك تن به مقام معرفت و فقه و دين و فتح آشكار مىرسد.
غرور و خودپسندي منشأ تكفير
در ميان اين جماعت كه مسلمانان را تكفير مىكنند يا به عبارت بهتر، كسانى كه در تكفير هر كس كه با ديدگاهشان مخالف باشد شتاب مىورزند، يك پديده انكارناپذير وجود دارد و آن، خودپسندى و شيفتگى نسبت به كارهاىشان مىباشد. عُجب و خودپسندى آغازى است براى خطرناكترين و زشتترين رفتارى كه اسلام از آن نهى كرده است. نخستين كسى كه دچار