97حيا كنارتر رود، آدمى بر ارتكاب گناهان پنهان و آشكار جسورتر مىگردد؛ تا جايى كه حجاب حيا برداشته ميشود و آنگاه آدمى از هيچ گناهى سرباز نميزند. امام موسى بنجعفر(ع) مىفرمايد:
الْحَياءُ مِنَ الإيمانِ وَ الإيمانُ فِي الجَنَّةِ وَ البَذاءُ مِنَ الْجَفاءِ وَ الجَفاءُ فِي النّارِ. 1
حيا جزئى از ايمان است و ايمان در بهشت است. بىحيايى نيز از پردهدرى سرچشمه ميگيرد و پردهدرى در آتش است.
هر چه كمال و خرد انسان افزونتر باشد، حياى او نيز بيشتر خواهد بود. حيا از خدا، حيا از خود و حيا از مردم، ميوههاى شيرين درخت خردند.
امام على(ع) ميفرمايد:
العَقلُ شَجَرَةٌ ثَمَرُها السَّخاءُ وَ الحَياءُ. 2
عقل، درخت تنومندى است كه ميوه شيرين آن، سخاوت و حياست.
9. توبه و بازگشت
توبه به معناى بازگشت آن است كه شخص گنهكار تصميم بر بازگشت و ترك گناه داشته باشد. در اين ميان، توبه حقيقى، انسان