82شر و بدى را از اهل زمين دور ميسازم.
انسانها با فراموشى خداوند، به گناه و نافرمانى آلوده ميشوند، اما با ياد خدا، از شيطان فريب نميخورند. پىآمد اين توجه و ترس شايسته، رسيدن به آگاهى و چيره شدن بر نفس اماره و شيطان است.
محبت انسان به خداوند، او را از بديها و گناهان ريز و درشت باز مىدارد و از همين روى امام سجاد(ع) مىفرمايد:
الهي فَاجعَلنا مِنَ الَّذينَ تَرَسَّخَت اشجارُ الشَّوقِ الَيكَ في حدائقِ صُدُورِهم وَ اخَذَت لَوعَةُ مَحَبَتِّكَ بِمَجامِعِ قُلوبِهِم.
خدايا! ما را به كسانى بدل ساز كه درختان محبت و اشتياق به تو در سينههاى آنان ريشه كرده و شرارههاى دوستى تو سراسر قلبهاى آنان را فرا گرفته است.
آن حضرت در ادامه ميفرمايد:
الهي ما الَذَّ خواطِرَ الإلهامِ بِذِكرِكَ عَلَى الْقُلُوبِ وَ ما احلَى المَسِيرَ إلَيكَ بالاَوهامِ في مسالِك الغُيُوبِ وَ ما اطيَبَ طَعمَ حُبِّكَ وَ ما اعذبَ شِربَ قُرْبِكَ. 1
خدايا! چه چيز لذتبخشتر از يادآوريهايى است كه ذكر و ياد تو بر قلبها مينشاند و چه چيز شيرينتر از رهروى به سوى تو در راههاى ناشناخته است و چه چيز دلپذيرتر از طعم دوستى و