81كسانى كه پيوسته در ياد اويند، حضور او را بيشتر و او را نزديكتر مىيابند. حضرت موسى(ع) در نيايشى به خداوند چنين عرض مىكرد:
يا ربِّ أَقَريبٌ أَنتَ مِنّي فَاُناجيكَ أم بَعيدٌ فَاُناديكَ.
اى پروردگار من! آيا تو نزديكى كه با تو نجوا كنم يا دورى كه صدايت بزنم.
خداوند فرمود: «
أَنَا جَليسُ مَن ذَكَرني »؛ «من همنشين كسى هستم كه به ياد من باشد.»
پس موسى(ع) گفت:
فَمَن في سِترِكَ يَومَ لا سِترَ إلاّ سِترُكَ؟
[خدايا!] در روزى كه پوششى جز پرده تو نيست، چه كسى در پوشش [امان] تو خواهد بود؟
خداوند فرمود:
الَّذينَ يَذكُرُونَني فَاذكُرُهُم و يَتَحابُّونَ فِيَّ فَاُحِبُّهُم فَاولئِكَ الَّذين اذا ارَدتُ أن اصيبَ أَهلَ الأَرضِ بِسُوءٍ ذَكَرتُهُم فَدَفَعتُ عَنهُم بِهِم. 1
كسانى كه مرا ياد ميكنند يادشان ميكنم و كسانى كه يكديگر را به خاطر من دوست ميدارند، دوستشان ميدارم. اينان كسانىاند كه وقتى اراده كنم كه به ساكنان زمين بدى برسانم، آنها را ياد مىكنم و به سبب آبرويى كه نزد من دارند،