128است.
گذشتن از حدود الهى، به راستى بزرگترين ستم انسان بر خود اوست؛ چنانكه خداوند مىفرمايد:
وَ مَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ اللّٰهِ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ (طلاق:1)
هر كس پا را از احكام الهى فراتر نهد، به يقين به خود ستم كرده است.
وَ مَنْ يَعْصِ اللّٰهَ وَ رَسُولَهُ وَ يَتَعَدَّ حُدُودَهُ يُدْخِلْهُ نٰاراً خٰالِداً فِيهٰا وَ لَهُ عَذٰابٌ مُهِينٌ (نساء: 14)
هركس خدا و پيامبر را نافرمانى و از احكام الهى تجاوز كند، [خداوند] وى را در آتشى وارد مىكند كه همواره در آن خواهد بود و براى او عذابى خفتآور است.
البته ايمان و يقين به خدا، مؤمنان را به ضبط و مهار رفتارشان و دورى از هرگونه لغزش و گناه وامىدارد. آنان از سويى بر اين باورند كه خدا همواره بر اعمالشان ناظر و به آنها و ظاهر و باطنشان آگاه است:
أَ لَمْ يَعْلَمُوا أَنَّ اللّٰهَ يَعْلَمُ سِرَّهُمْ وَ نَجْوٰاهُمْ (توبه : 78)
آيا نمىدانند خداوند از باطن آنها و سخنان پنهانىشان آگاه است.
از سوى ديگر، آنان از ارتكاب گناه و گذاشتن از حدود الهى همواره هراسناكند: فَلاٰ تَخٰافُوهُمْ وَ خٰافُونِ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ؛ «پس از آنها