127خويشتندارى، گونهاى از مراقبت درونى است كه افراد بر پايه آن، بدون نظارت يا ضبط و مهار بيرونى وظايف خويش را اجرا و از رفتارهاى ناهنجار دورى مىكنند. انسان در اينگونه از نظارت، همواره با توجه به درستى اعمال و رفتار خود، پيش از اينكه ديگران عملكردش را ارزيابى كنند، خود به ارزيابى آنها مىپردازد. خداوند بزرگ در اينباره مىفرمايد:
اى كسانى كه ايمان آوردهايد، تقوا پيشه كنيد و مراقب خويش باشيد كه چه چيزى پيش مىفرستيد. تقواى الهى پيشه كنيد و بدانيد كه خدا از همه كارهاى شما آگاه است. 1
ضبط و مهار خود، همه گستره زندگى انسان خدامحور را در برمىگيرد. انسان خداجو، در همه حال (كار و تلاش، تفريح و استراحت و مطالعه)، رفتار خود را مىپايد و همواره در چارچوب قانونهاى الهى به اداى تكاليفش مىپردازد:
تِلْكَ حُدُودُ اللّٰهِ وَ مَنْ يُطِعِ اللّٰهَ وَ رَسُولَهُ يُدْخِلْهُ جَنّٰاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهٰارُ خٰالِدِينَ فِيهٰا وَ ذٰلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ (نساء:13)
اينها احكام الهى است و هر كسى از خدا و پيامبر او پيروى كند، [خداوند] وى را به باغهايى وارد مىسازد كه از زير آنها، نهرها، روان است در آن جاودانند و اين، همان كاميابى بزرگ