116يادآورى مرگ و توجه هميشگى به آن، آدمى را وارسته و به دنيا و گناه بىرغبت مىكند. فردى به امام باقر(ع) عرض كرد: برايم سخنى بگو كه از آن استفاده كنم. حضرت فرمود:
اكثِر ذِكرَ المَوْتِ فَاِنَّهُ لم يُكثِرْ ذِكرَهُ انسانٌ الاّ زَهِدَ في الدُّنيا. 1
مرگ را بسيار ياد كن كه هر كه آن را زياد به خاطر آورد، زهد در دنيا را پيشه خواهد ساخت.
امام صادق(ع) نيز در رهنمودى، درباره بهرهگيرى از ياد مرگ به انگيزه خودسازى چنين مىفرمايد:
اذا انتَ حَمَلتَ جنازَةً فَكُن كَاَنَّكَ انتَ المَحْمُولُ وَ كَاَنَّكَ سَأَلتَ رَبَّكَ الرُّجُوعَ الَي الدُّنيا فَفَعَلَفَانظُر ماذا تَستَأنِفُ. 2
هنگامى كه جنازهاى حمل مىكنى، فرض كن كه تو مردهاى و اين، جنازه توست كه حمل مىشود و گويا پس از مرگ، از خدا خواستهاى كه به دنيا بازگردى [تا نيكى پيشهسازى] و خداوند درخواست تو را اجابت فرموده است؛ پس بنگر كه چگونه در اعمال خويش تجديد نظر خواهى كرد.
راه درست يادآورى مرگ اين است كه آدمى قلب خود را از همه چيز تهى كند و تنها در مرگ و درباره كسانى بينديشد كه پيش از او بار سفر بستند و به آخرت پيوستند و بداند كه او نيز بايد اين مراحل