100 تَأْخِيرُ التَّوْبَةِ إِغْتِرَارٌ وَ طُولُ التَّسْوِيفِ حَيْرَةٌ. ¹

تأخير توبه، يك نوع غرور و بى‌خبرى است و طولانى نمودن تأخير يك نوع حيرانى و سرگردانى است.

مردى از امام على(ع) درخواست موعظه كرد. حضرت فرمود:

لا تَكُنْ مِمَّنْ يَرْجُو الآخِرَةَ بِغَيْرِ عَمَلٍ وَ يُرَجِّي التَّوْبَةَ بِطُولِ الأَمَلِ. ²

از كسانى مباش كه بدون عمل، اميد سعادت آخرت را دارند و توبه را با آرزوهاى دراز به تأخير مى‌اندازند.

امام باقر(ع) نيز در هشدارى مى‌فرمايد:

وَ إِيّاكَ وَ التَّسْوِيفَ فَإِنَّهُ بَحْرٌ يُغْرَقُ فِيهِ الْهَلْكَى. ³

از تأخير انداختن [توبه] بپرهيز، زيرا تأخير انداختن، دريايى است كه درمانده در آن غرق مى‌گردد.

بايد دانست توبه كردن به گناه خاصى اختصاص ندارد، بلكه همه گناهان را شامل مى‌شود و بايد از همه گناهان توبه كرد. خداوند مى‌فرمايد:

قُلْ يٰا عِبٰادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلىٰ أَنْفُسِهِمْ لاٰ تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللّٰهِ إِنَّ اللّٰهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ (زمر: 53)