92بارىتعالى دارند، خداوند آنها را صدا مىزند، آنها را مىخواند و براى آنها دعوتنامهاى ارسال مىكند. لبيك زائر، پاسخ به دعوت خداست. سليمان بن جعفر از امام رضا عليه السلام دربارۀ علت و حكمت تلبيه پرسيد، حضرت فرمود:
«إِنَّ النَّاسَ إِذَا أَحْرَمُوا نَادَاهُمُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ، فَقَالَ: عِبَادِي وَ إِمَائِي، لَأُحَرِّمَنَّكُمْ عَلَى النَّارِ كَمَا أَحْرَمْتُمْ لِي، فَقَوْلُهُمْ: «لَبَّيْكَ اللَّهُمَّ لَبَّيْكَ» إِجَابَةٌ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَى نِدَائِهِ لَهُمْ» ؛ 1«وقتى مردم احرام ببندند، خداوند متعال ندايشان مىدهد و مىگويد: اى بندگان و كنيزان من! بدن شما را بر آتش حرام خواهم كرد، آنگونه كه شما به خاطر من احرام بستيد. آنگاه مردم به عنوان اجابت خداوند متعال كه آنان را ندا داد، مىگويند:
«لبيك، خدايا لبيك.»
تلبيه پاسخ مثبتى است كه زائر به دعوت خدا مىدهد. زائر به ميهمانى خانۀ خدا آمده است و در ميقات خود را براى ميهمانى آماده و مهيا مىسازد.
ميزبان او را فراخوانده است و زائر در پاسخ به دعوت حق لبيك گويان آمادۀ ديدار مىشود.
زائر هنگامى مىتواند به دعوت خدا پاسخى شايسته دهد كه كاملاً خود را آماده كند. پس بايد ميان خوف و رجا باشد؛ زيرا احتمال دارد پروردگار عالم به او بگويد: «لاَ لَبَّيكَ وَ لاَ سَعْدَيْكَ».
عمرهگزار بايد با اعتقاد به خدا فضل او را در نظر گيرد، اعتماد و توكل به او ورزد، به قدر توان خشوع و خضوع به درگاه بارىتعالى آورد، حالتش به